مطالب ایمنی

نمادها و کاربرد کپسولهای آتش نشانی در مصارف خانگی و صنعتی

نمادها و کاربرد کپسولهای آتش نشانی

هدف این مجموعه فراهم نمودن اطلاعاتی مرتبط با کپسول های آتش نشانی برای مصارف خانگی و معیارهای ایمنی در برابر آتش، در مقیاس کوچک می باشد.

اجزای کپسول آتش نشانی

  1. دستگیره حمل و اهرم فشار
  2. نشانگر گیج فشار
  3. شلنگ تخلیه
  4. سیلندر
  5. نازل (در کپسول دی اکسید کربن وجود ندارد)

تنها زمانی از کپسول آتش نشانی استفاده نمایید که:

  • مطمئن باشید این کپسول برای خاموش کردن ماده ی ایجاد کننده یا شعله ور کننده آتش مناسب می باشد.
  • در نظر بگیرید که آیا در آتش سوزی جریان برق دخیل بوده است یا خیر. در صورت مداخله الکتریسیته، استفاده از خاموش کننده غیر رسانا مناسب می باشد.
  • می توان با این نوع کپسول، آتش را سریع خاموش نمایید.
  • با ایستادن در مجاورت آتش، ایمنی خود را در معرض خطر قرار نمی دهید.
  • همه افراد از این منطقه خارج شده و نجات یافته اند.

5345-دستورالعمل بکارگیری کپسول آتش نشانی-Fa-En-min

انواع کپسول های آتش نشانی

هر کپسول با توجه به محتویات داخل آن، نوار رنگی متفاوتی دارد.

نوع کپسول آتش نشانیرنگ نوارمناسب برای (کلاس حریق)توضیحات
آبقرمزAبرای دیگر کلاس های حریق مناسب نمی باشد.
فومآبیBAبرای دیگر کلاس های حریق مناسب نمی باشد.
پودرسفیدB, (E)نوع پودری این کپسول برای خاموش کردن آتش های کلاس A مناسب می باشد.
دی اکسید کربنسیاه(E), Bنسبت به فشار تخلیه آگاه باشید. تخلیه به صورت سرد و صدادار اتفاق می افتد.
مایعات تبخیر شوندهزرد(E), A,Bانواع قدیمی تر (BCF) از دسترس عموم خارج شده اند.
شیمیایی خشکبژ مایل به خاکستریF, (A)انواع قدیمی تر (BCF) از دسترس عموم خارج شده اند.

 

کلاس های حریق

سوخت ها به ۶ کلاس مختلف تقسیم می شوند. روش طبقه بندی سوخت ها به کلاس های مختلف به شما در شناسایی و انتخاب نوع مناسب کپسول آتش نشانی با توجه به کلاس خاص حریق کمک می نماید.

  • حریق کلاس A: شامل جامدات کربن دار می شود. جامدات کربن دار شامل عنصر شیمیایی کربن (به عنوان سوخت اصلی) می باشد. این نوع حریق شایع ترین نوع آتش است که آتشنشانان با آن مواجه می شوند.

مثال: چوب، کاغذ، پارچه، لاستیک، پلاستیک، چمن و ذغال.

  • حریق کلاس B: شامل مایعات قابل اشتعال و قابل انفجار می باشد.

مثال: بنزین، نفت سفید، روغن، قیر، رنگ، موم.

  • حریق کلاس C: شامل گازهای قابل انفجار می باشد.

مثال: LPG – نفتگاز مایع، بوتان، پروپان، LNG – گاز طبیعی مایع، استیلن.

  • حریق کلاس D: شامل فلزات قابل اشتعال می باشد.

مثال: تراش سدیم، پتاسیم، منیزیم و آلومینیوم.

  • آتش الکتریکال: به صورت رسمی کلاسی با عنوان کلاس حریق E، وجود ندارد. الکتریسیته، سوخت محسوب نمی شود. مانند سوخت نمی سوزد. با این حال یک مساله اساسی به شمار می رود چرا که منبع بالقوه ای برای گرما و شوک الکتریکی به حساب می آید
  • حریق کلاس F: شامل روغن های آشپزی و چربی ها می شود.

مثال: روغن حیوانی و روغن گیاهی.

 

کدام کپسول آتش نشانی برای محیط خانه مناسب است؟

پودر شیمیایی خشک 

این نوع کپسول به دلیل تاثیر بسزایی که بر انواع مختلف آتش دارد، برای آتش سوزی در محیط خانه مناسب می باشد.

از یک کیلوگرم پودر شیمیایی خشک در کپسول آتش نشانی می توان ۱۰ تا ۱۲ ثانیه استفاده نمود.

نمادها و کاربرد کپسولهای آتش نشانی

محل جایگذاری کپسول در خانه

کپسول آتش نشانی باید در داخل خانه نگهداری شود، جایی که به آسانی بتوان به آن دست یافت. ولی باید از محل هایی که احتمال آتش سوزی بالاست نیز به دور نگه داشته شود. به عنوان نمونه بهتر است کپسول را در ورودی آشپزخانه قرار دهید نه داخل آشپزخانه.

توصیه هایی برای نگهداری کپسول ها
  • کپسولی را انتخاب نمایید که مطابق با استانداردها تعیین شده باشد.
  • گیج فشار آنرا بررسی نمایید تا مطمئن شوید روی فشار صحیح تنظیم شده است.
  • هرازگاهی آنرا تکان دهید تا از ته نشینی پودر جلوگیری شود.
  • دستورالعمل سازنده را مطالعه و از آن پیروی نمایید.
  • در زمینه نحوه دفع با شورای محلی تماس بگیرید.
نحوه استفاده از کپسول آتش نشانی
  1. پین موجود در بالای کپسول را بکشید.
    • توجه: کپسول را از قسمت دستگیره پایینی بچسبید تا پین به راحتی آزاد شود.
  2. نازل را به سمت مبنای آتش هدف بگیرید.
  3. دسته را فشار دهید تا مواد داخل کپسول به سمت بیرون تخلیه شود.
  4. نازل را به صورت جاروبی از یک سمت به سمت دیگر حرکت دهید و مبنای آتش را هدف بگیرید.

5340-مجموعه تابلوهای کپسول آتش نشانی-Fa-min

نکات ایمنی اجسام تیز

نکات ایمنی اجسام تیز

معدوم سازی سوزن سرنگ

همیشه سوزن و دیگر اجسام تیز را در ظروف سفت و محکمی که در برابر سوراخ شدن مقاوم هستند، معدوم نمایید.

از گذاشتن مجدد درپوش اجتناب نمایید.

هر زمان که امکان داشت درپوش سرنگ را مجددا بر روی آن قرار ندهید. اگر نیاز است که حتما درپوش بر روی آن قرار گیرد از دستگاه مخصوص این کار استفاده نمایید یا از روش درپوش گذاری توسط یک دست استفاده نمایید.

چرا درپوش گذاری مجدد سوزن خطرناک است؟

اینکه سوزن را در یک دست بگیرید و یک درپوش کوچک را در دست دیگر بگیرید و بخواهید درب آنرا ببندید ممکن است موارد زیر اتفاق بیفتد:

  • سوزن با کوچکترین اشتباه می تواند منحرف شود و در دستی که درپوش روی آن قرار دارد فرو رود.
  • سوزن می تواند درپوش را سوراخ کرده و در دستی که آنرا نگه داشته فرو رود.
  • اگر درپوش به صورت صحیح بر روی سوزن قرار نگیرد، ممکن است ناگهان لیز بخورد و در دستی که آنرا نگه داشته فرو رود.

چگونه از خود در برابر آسیب های ناشی از فرو رفتن سوزن محافظت نماییم:
  • در صورتیکه جایگزین ایمن و موثرتری وجود دارد از سوزن استفاده ننمایید.
  • دستگاه هایی را انتخاب، ارزیابی و مورد استفاده قرار دهید که دارای ویژگی های ایمن باشند و خطر ایجاد آسیب دیدگی فرو رفتن سوزن را کاهش دهند.
  • از گذاشتن مجدد درپوش خودداری نمایید.
  • قبل از استفاده از سوزن، برای نحوه معدوم سازی آن برنامه داشته باشید.
  • در طول انجام فرآیند، سوزن های بدون درپوش را در سینی های فلزی محکم قرار دهید.
  • بی درنگ سوزن های استفاده شده را در ظروف دفع زباله های تیز که مختص این کار تعبیه شده اند، قرار دهید.
  • به سرعت آسیب دیدگی های ناشی از فرو رفتن اجسام تیز یا فرو رفتن سوزن را گزارش دهید و مطمئن شوید که درمان و مراقبت های مورد نیاز انجام شود.
  • تا حد امکان ظروف پلاستیکی را جایگزین ظروف شیشه ای نمایید.
  • تمام اصول ایمنی در زمینه خطرات اجسام تیز (مانند تیغ و چاقوی کوچک) را رعایت نمایید.
  • در دوره های آموزشی شرکت نمایید.

نحوه ذخیره سازی مواد شیمیایی

نحوه ذخیره سازی مواد شیمیایی

در زمان ذخیره سازی مواد شیمیایی یا تجهیزات شیمیایی از این قوانین پیروی نمایید:

۱٫     برای هر ماده شیمیایی، یک محل خاص تعیین نمایید و پس از استفاده دوباره آنرا سر جای خود قرار دهید.

۲٫     مواد و تجهیزات را در کابینت ها و قفسه های طراحی شده مختص آنها قرار دهید.

۳٫     قفسه ها و دیگر واحدهای نگهداری مواد را محکم و ایمن نمایید. مطمئن شوید که برای جلوگیری از سقوط یا افتادن ظروف، قفسه ها دارای لبه هستند. در حالت ایده آل، ظروف حاوی مایعات را بر روی سینی های فلزی یا پلاستیکی قرار دهید تا در صورت شکستن ظروف، از ریختن مایعات جلوگیری نماید. اجرای این اقدامات احتیاطی و پیشگیرانه به ویژه در مکان هایی که احتمال وقوع زمین لرزه یا سایر شرایط سخت آب و هوایی وجود دارد، ضروری می باشد.

۴٫     به جز ماده شیمیایی که در حال استفاده از آن هستید، از قرار دادن سایر مواد شیمیایی بر روی میز کار خودداری نمایید. همچنین از قرار دادن مواد و تجهیزات در قسمت بالایی کابینت ها خودداری نمایید. اگر آب پاش وجود دارد، مواد باید حداقل ۱۸ اینچ (تقریبا ۵۰ سانتی متر) از سر آب پاش فاصله داشته باشند.

۵٫     مواد را بر روی قفسه هایی که ارتفاعی بیش از یک و نیم متر دارند، قرار ندهید.

۶٫     مواد سنگین را در قفسه های بالایی قرار ندهید.

۷٫     مسیرهای خروج، معابر، زیر میزها و محل نگهداری تجهیزات اضطراری خالی از مواد شیمیایی و تجهیزات باشد.

۸٫     تمامی ظروف مواد شیمیایی را به درستی برچسب گذاری نمایید. نام کاربر و تاریخ دریافت مواد خریداری شده را یادداشت نمایید زیرا این امر به کنترل موجودی انبار نیز کمک می کند.

۹٫     از نگهداری مواد شیمیایی در فیوم هود اجتناب نمایید مگر آن ماده شیمیایی که در حال حاضر از آن استفاده می نمایید.

۱۰٫مواد سمی فرار و مواد شیمیایی با بوی تند و زننده را در کابینت های تهویه دار ذخیره نمایید. اگر یک ماده شیمیایی نیاز به تهویه ندارد، آنرا در کابینت های دربسته یا در قفسه های لبه دار قرار دهید.

۱۱٫مایعات قابل اشتعال را در کابینت های تایید شده نگهداری مایعات قابل اشتعال، ذخیره نمایید.

۱۲٫از مواجهه مواد شیمیایی با گرما و نور مستقیم آفتاب جلوگیری نمایید.

۱۳٫مواد شیمیایی را در گروه های سازگار و به ترتیب حروف الفبا نگهداری نمایید.

۱۴٫تمام احتیاط های لازم جهت ذخیره سازی مواد شیمیایی ناسازگار را ملاحظه فرمایید.

۱۵٫مسئولیت انبار و مسئولیت های بالاتر را به یک فرد اصلی و یک فرد پشتیبان واگذار نمایید. این مسئولیت ها را حداقل سالی یک بار مورد ارزیابی قرار دهید.

گروه های ذخیره سازی

مواد شیمیایی را در کابینت ها و ظروف ثانویه نگهداری نمایید.

اگر به دلیل عدم وجود فضای کافی، امکان ذخیره سازی مواد در کابینت های جداگانه وجود ندارد، طرح شماتیک زیر می تواند شرایط پایدار و ایمنی را تامین نماید.

A مواد سازگار با مبنای ارگانیک

B مواد سازگار که با آب واکنش می دهند و آتش زا

C مواد سازگار با مبنای غیر ارگانیک

D اسیدهای ارگانیک سازگار

E مواد اکسید کننده سازگار شامل پراکسیدها

F اسیدهای غیر ارگانیک سازگار شامل اکسید کننده ها و قابل احتراق

G ذاتا واکنش پذیر، مشتعل و محترق نمی باشد.

J گازهای فشرده سمی

K مواد منفجره سازگار یا دیگر مواد غیر پایدار

L محترق و مشتعل واکنش ناپذیر شامل حلال ها

X ناسازگار با تمام گروه های دیگر

 

گروه B با هیچ گروه دیگری سازگار نمی باشد

گروه X باید جدا از همه مواد شیمیایی دیگر ذخیره شود.

طراحی سیستم علامت گذاری مسیر خروج مطابق استاندارد 5499-3-min

طراحی سیستم علامت گذاری مسیر خروج

طراحی سیستم علامت گذاری مسیر خروج

در طراحی سیستم علامت گذاری مسیر خروج داخل ساختمان باید چندین مورد مد نظر قرار گیرد:

  1. نتایج ارزیابی ریسک که کفایت و کارآمدی تجهیزات و تدارکات موجود برای اقدامات خروج را تعیین می نماید؛
  2. الزامات مقامات اجرایی؛
  3. نیازهای عملیاتی مدیران ساختمان؛
  4. راحتی کاربران، که شامل کارگران و عموم مردم می شود.

هدف سیستم علامت گذاری مسیر خروج آن است که مطمئن شوید از هر مکانی داخل ساختمان حتی مکان هایی که دید کافی نسبت به مسیر خروج وجود ندارد یا اینکه نسبت به مسیر اصلی خروج ابهام وجود دارد، علائم جهت داری فراهم شده و به گونه ای جایگذاری شوند که همه افراد به راحتی مسیر خروج نهایی را پیدا کنند.

بررسی وضعیت

عوامل زیر پیش از طراحی سیستم علامت گذاری مسیر خروج باید مورد توجه قرار گیرند:

  1. نوع کاربری ساختمان؛
  2. قوانین کاربردی ساختمان و الزامات آن؛
  3. سیستم مدیریتی که نحوه کاربری این مکان را کنترل می نماید به عنوان نمونه: نحوه دسترسی عموم و مقررات ایمنی؛
  4. فراهم نمودن سیستم های اخطار و تشخیص حریق؛
  5. استراتژی خروج و رهایی برای این مکان؛
  6. میزان آشنایی ساکنین با این مکان.

برنامه ریزی

سیستم علامت گذاری مسیر خروج باید سیستم شناسایی ساده ای برای مسیر خروج فراهم نماید که به افراد اجازه دهد بدون نیاز به کمک و حتی در شرایطی که استرس حاکم است، بتوانند به راحتی آن محل را ترک نمایند. برای اینکه علائم موثر باشند، ضروری است که سیستم علامت گذاری به صورت کامل انجام پذیرد و تا حد امکان از ایجاد ابهام جلوگیری شود. مسیرها باید کاملا واضح و شفاف باشند و این علامت گذاری تا رسیدن به محل ایمن ادامه داشته باشد.

نکات زیر باید مورد توجه قرار گیرد:

  1. مکان و ماهیت تمام مسیرهای خروج طراحی شده، به ویژه مکان پله ها یا تغییر سطوح و هرگونه تغییر مسیر؛
  2. وضوح نسبی مسیرهای خروج؛
  3. تعیین هر منطقه ای که ریسک آتش سوزی بالایی داشته باشد؛
  4. موقعیت تمامی درب ها، خروجی طبقات یا خروج های دیگر که به خروج نهایی منتهی می شوند؛
  5. هرگونه مسیرهای خروج که از مناطق باز عبور می کنند؛
  6. مکان سیستم های دیگر، در صورت وجود، (مانند سیستم راهنمایی طبقات که در ارتفاع پایین نصب شده باشند) که به افراد در یافتن مسیر خروج در شرایط اضطراری کمک نماید؛
  7. سیستم روشنایی داخل ساختمان در شرایط عادی و شرایط اضطراری. برخی ساختمان ها مانند مکان های سرگرمی در شرایط نرمال نیز روشنایی کمی دارند؛
  8. موقعیت و نحوه نورپردازی هر علامت دیگر، ویژگی های معماری، دکوراسیون و موانعی که ممکن است توجه فرد را از علائم ایمنی حریق منحرف نماید. مانند فروشگاه ها که مملوء از علائمی است که تلاش می کنند توجه بیننده را به خود جلب نمایند؛
  9. نوع، موقعیت و نورپردازی هر علائم ایمنی حریق دیگر.

طراحی علائم

علائم باید شامل نماد گرافیکی بوده و با یک عبارت مکمل و یک فلش همراه باشند.

نماد گرافیکی باید با قوانین BS 5499-1 مطابقت داشته باشد. سایز نماد گرافیکی می تواند حداکثر فاصله دید را برای علائم مسیر خروج تعیین نماید.

برای جلوگیری از ایجاد ابهام، تمامی علائم موجود در سیستم علامت گذاری مسیر خروج باید دارای طراحی، سایز، سبک و فرمت یکسانی باشند.

جایگاه علائم

طراح این سیستم باید مسیر خروج اصلی را از هر جای ساختمان تعیین نماید. که معمولا باید کوتاهترین مسیر برای رسیدن به محل ایمن باشد.

اگر مسیر خروج اضطراری وجود دارد، باید علامت گذاری مسیر به گونه ای باشد که کمترین فاصله با خروج اضطراری تعیین شود. اگر در یک مکان دو مسیر خروج اضطراری با فاصله یکسان وجود دارد، هر دو مسیر را باید توسط علائم، علامت گذاری نمایید.

اصول ذیل در هنگام علامت گذاری باید رعایت شوند:

  1. حداقل یک مسیر یا دری که به مسیر خروج منتهی می شود باید از هر مکان و هر اتاق قابل رویت باشد. جایی که مسیر به خوبی قابل مشاهده نمی باشد یا ممکن است فرد سردرگم شود، مسیر حتما باید علامت گذاری شود.
  2. جایی که دید مستقیم به مسیر خروج وجود ندارد یا چیزی مانع دیده شدن مسیر خروج گردیده، باید علائم واسطه ای نیز ما بین علائم اصلی قرار گیرند.
  3. درب ها و مسیرهایی که ممکن است فرد را سردرگم نماید که آیا او را به مسیر خروج هدایت می نماید یا خیر، باید به صورت واضح مشخص شوند.
  4. علائم مسیر خروج باید نسبت به سایر علائم در اولویت قرار گیرند. علائمی که پیغام متناقضی دارند (مانند “ورود افراد متفرقه ممنوع” و “خروج اضطراری”) نباید در یک مکان نصب شوند. وقتی چنین تناقضی غیر قابل اجتناب است، یک متن مکمل باید مورد استفاده قرار گیرد (مانند “به جز در مواقع اضطراری”) تا پیغام ممنوعیت را در شرایط اضطراری لغو نماید.
  5. تمام تغییر مسیر در راهروها، پلکان، و فضاهای وسیع و باز که بخشی از مسیر خروج هستند باید توسط علائم واسطه، علامت گذاری شوند. هر درب یا مکان واسطه باید به صورت مشابه علامت گذاری شوند.
  6. تا جایی که امکان پذیر باشد، علائم باید به صورت سیستماتیک و با برنامه در جایگاه خود قرار گیرند تا فردی که می خواهد از آن مکان خارج شود به سرعت بتواند موقعیت علائم بعدی را در مسیر خروج پیش بینی نماید.
  7. در مکانی که محدوده دید کم است یا فاصله تا علائم دیگر از بیشینه فاصله توصیه شده فراتر باشد، علائم دیگری به عنوان واسطه باید فراهم شوند.
  8. هر جایی که ممکن است سردرگمی ایجاد شود باید علائم دیگری نیز تعبیه شود.
  9. هر مسیر تعیین شده برای خروج باید به یک مکان ایمن منتهی شود. محل ایمن نباید با علائم مسیر خروج نشان داده شوند بلکه باید با علائم “محل تجمع ایمن” مشخص شوند.
  10. علائم نباید بر روی درب نصب شوند چرا که با باز شدن درب، علامت کاملا از محدوده دید خارج می شود.
  11. علائم مسیر خروج نباید تحت تاثیر علائم دیگر قرار گیرد مانند علائمی که مسیر را مشخص می نمایند یا فرمت مشابه و یکسانی دارند.

ارتفاع علائم

علائم مسیر خروج باید کاملا در محدوده دید نرمال قرار گیرند.

اصول زیر به فرد خارج شونده کمک می نماید تا محل علامت بعدی را پیش بینی نماید:

  1. علائم بالای درب ها یا علائم موجود در فضاهای وسیع باید از سطح زمین تا قسمت پایه علائم ۲ تا ۵/۲ متر فاصله داشته باشند. این ارتفاع باعث می شود که علائم بالاتر از سر افراد قرار گیرند و به وضوح و به سرعت قابل شناسایی باشند.
  2. علائم نصب شده بر روی دیوار باید ۷/۱ تا ۲ متر از سطح زمین فاصله داشته باشند. این علائم باید در محدوده دید متوسط قرار گیرند.
  3. ممکن است علائم در ارتفاع بیش از ۵/۲ متر نیز قرار گیرند که در آن صورت محوطه باید وسیع باشد یا دلایل عملکردی برای این امر وجود داشته باشد، ولی باید دقت شود که علائم کاملا واضح و خوانا باشند. بنابراین باید سایز علائم بزرگتر انتخاب شود.
  4. تا جایی که امکان دارد علائم در یک ارتفاع قرار گیرند.

استفاده از عبارات مکمل

هر علامت مرتبط با مسیر خروج می تواند با یک عبارت مکمل همراه شود که مطابق با استاندارد BS 5499-1 باشد. عبارت مکمل می تواند به درک بهتر معنا و مفهوم نماد گرافیکی کمک نموده و می تواند اطلاعات بیشتری را منتقل نماید.

در ذکر عبارات مکمل باید دقت کافی صورت گیرد که مبادا متن، تصویر و نماد گرافیکی را تحت الشعاع قرار دهد. متن مکمل نباید به تنهایی و بدون تصویر ذکر شود. در صورت امکان متن مکمل حداقل باید به دو زبان نوشته شود.

عبارت مکمل “خروج” باید در علائم مسیر خروج ذکر شود تا درب یا مسیر منتهی به محل ایمن را مشخص نماید.

متن مکمل “خروج اضطراری” باید با علامت مسیر خروج استفاده شود تا درب یا مسیر منتهی به محل ایمن را مشخص نماید و به عنوان یک جایگزین خروجی برای مواقع اضطراری می باشد. دربی که به عنوان درب خروج اضطراری شناخته می شود می تواند در طول روز نیز استفاده شود.

علائم “خروج اضطراری” و “خروج فقط برای مواقع اضطراری” نباید در مجاورت همدیگر آورده شوند زیرا این مطلب باعث ایجاد سردرگمی می شود.

استفاده از فلش

همه علائم مسیر خروج باید همراه با فلش مطابق قوانین BS 5499 باشد. فلش باید نمایانگر مسیر منتهی به مکان ایمن باشد.

استفاده صحیح از فلش به درک بهتر مسیر خروج و وضوح علائم کمک می نماید.

اصول زیر باید به کار گرفته شود:

  1. فلش نباید به تنهایی استفاده شود؛
  2. جهت فلش باید صحیح باشد؛
  3. از فلش ها در هر تغییر مسیر و هر تغییر سطح استفاده نمایید؛
  4. هرجایی که محدوده دید برای دیدن تابلوی بعدی کم باشد، یا محدوده دید بسیار وسیع باشد و فاصله با تابلوی بعد به حدی زیاد باشد که تابلوی بعدی واضح نباشد، نیاز به نصب تابلوهای واسطه می باشد که در این علائم نیز باید از فلش ها استفاده شود.
  5. هر زمان که ممکن است در علائم ابهام به وجود آید از فلش استفاده شود؛
  6. نماد گرافیکی معمولا باید همراه با فلش استفاده شود مگر اینکه فلش موجب ایجاد ابهام گردد به عنوان نمونه خروجی های استادیوم ها یا خروجی های سالن سینما و تئاتر یا پاگردها.
  7. داخل سینماها، سالن های تئاتر، یا سالن های کنفرانس جاییکه علائم مسیر خروج به صورت شب تاب هستند، می توان فلش را در علائم مسیر خروج جاییکه تابلو درست بالای درب خروج قرار گرفته است، حذف نمود.

تابلوها می توانند شامل نماد گرافیکی، فلش و عبارت مکمل باشند.

نوع تابلو

برای حصول اطمینان نسبت به اینکه علائم خوانا و واضح هستند باید تدابیری اندیشید که نور کافی بر روی تابلو وجود داشته باشد. هم در شرایط عادی و هم شرایط غیر عادی باید نورپردازی مناسب وجود داشته باشد. برای نور پردازی نباید فقط به نور طبیعی روز اکتفا نمود. راه ها و روش های بی شماری برای تامین نور وجود دارد. در برخی کشورها، قانون نحوه صحیح نورپردازی علائم را مشخص نموده اند.

برخی از روشنایی ها مانند سدیم کم فشار، قادر به ایجاد روشنایی مناسب و موثر نیستند و بنابراین برای نمایان ساختن علائم مسیر خروج مناسب نمی باشند.

زمانیکه برق اضطراری، منبع روشنایی علائم در شرایط اضطراری باشد، باید بتواند برای یک دوره زمانی پاسخگوی قطعی برق باشد و حداقل زمانی که باید بتواند نور فراهم نماید باید مطابق با قوانین BS 5266-1 باشد.

  1. علائمی که با روشنایی خارجی تامین نور می شوند

زمانیکه علائم توسط منابع نور خارجی تامین می شوند، نورپردازی عمودی حداقل ۱۰۰ لوکس باید تحت شرایط روشنایی نرمال فراهم شود و تحت شرایط اضطراری روشنایی حداقل ۵ لوکس با یکنواختی ۷/۰ فراهم شود.

  1. علائم شب تاب

زمانیکه علائم شب تاب مورد استفاده قرار می گیرد، نورپردازی عمودی تحت شرایط نورپردازی عادی و موقعیت مناسب باید حداقل ۱۰۰ لوکس باشد و باید با حداقل الزامات مشخص شده در BS 5266-6 مطابقت داشته باشد.

در مناطقی که سیستم برق اضطراری وجود دارد، نور عمودی حداقل ۵ لوکس با یکنواختی ۷/۰ تحت شرایط اضطراری باید فراهم شود.

  1. علائم با نورپردازی داخلی

منبع نور علائمی که با نورپردازی داخلی روشن می شوند، باید کنتراست نور مناسبی در محیط ایجاد نمایند به صورتیکه تابش خیره کننده نیز به وجود نیاید.

حداقل نور در هر منطقه که علائم ایمنی وجود دارد نباید کمتر از ۲cd/m2 باشد و در شرایط اضطراری باید با قوانین BS 5266-7 مطابقت داشته باشد.

اگر در مکانی نورپردازی داخلی برای علائم وجود ندارد حتما باید نورپردازی خارجی برای شرایط عادی و شرایط اضطراری فراهم شود.

  1. تابلوهای تریتیومی خود نوردهنده

زمانیکه علائم خود نوردهنده مورد استفاده قرار می گیرند باید در شرایط عادی نورپردازی عمودی ۱۰۰ لوکس فراهم شود.

علائم تیریتیومی باید با قوانین موجود در BS 5499-2 مطابقت داشته باشند.

عملکرد اینگونه علائم پس از یک دوره زمانی کم می شود.

سازندگان این علائم باید طول عمر موثر علائم تریتیومی را اعلام نمایند. روشنایی علائم و نمادهای گرافیکی باید حداقل ۰٫۵ cd/m2 باشد. این میزان پس از چند مدت ممکن است به ۰٫۱۴ cd/m2 نیز کاهش یابد.

سایز و مسافت قابل رویت علائم

از آنجایی که علائم مسیر خروج باید کاملا واضح و خوانا باشند، حداکثر فاصله با علائم باید به گونه ای باشد که تابلو کاملا دیده شود. وضوح تابلو به فاصله فرد تا تابلو و نورپردازی مناسب تابلو نیز بستگی دارد.

مسافت دید علائم مسیر خروج باید توسط موقعیتشان نسبت به مسیر اصلی خروج تعیین شود. هرگونه تغییر سایز علائم در یک مکان باید به حداقل ممکن برسد. هرچه مسافت دید بزرگتر باشد، تعداد علائم کمتری نیاز است ولی سایز تابلوها باید بزرگتر باشد. در مکان هایی با وسعت کم، می توان از تابلوهایی با سایز کوچکتر استفاده نمود به شرطی که علائم همچنان خوانا و واضح باشند.

در مناطق وسیع، که دارای چندین مسیر خروج هستند باید دقت لازم صورت پذیرد که علائم در مسیر اصلی خروج، سایز مناسب داشته باشند. اگر تابلو بیش از اندازه بزرگ باشد، ممکن است فرد را سردرگم نماید که مثلا هنوز فاصله زیادی تا مسیر اصلی خروج باقیمانده است.

مسافت دید علائم مسیر خروج، توسط نورپردازی عمودی تحت تاثیر قرار می گیرد. هرچه نور عمودی کمتر باشد، باید سایز بزرگتری برای علائم انتخاب شود.

مسافت دید با توجه به ارتفاع نماد گرافیکی محاسبه می شود

ارتفاع کل علامت ایمنی

نکته: حداکثر مسافت دید:D را می توان از ارتفاع کلی نماد گرافیکی محاسبه نمود: as با استفاده از مسافت مناسب: Z؛

D=Zas

جاییکه as و D واحدهای یکسانی دارند.

عامل مسافت برای نورپردازی خارجی علائم مسیر خروج، تحت شرایط گوناگون نورپردازی عمودی در جدول شماره ۲ فراهم شده است. عامل مسافت برای نورپردازی داخلی علائم مسیر خروج، با محدوده مختلف نورپردازی با کنتراست سفید رنگ در جدول شماره ۳ ارائه شده است.

هر دو جدول بر مبنای قوانین نماد گرافیکی BS 5499-1 تنظیم شده که نسبت ارتفاع نماد گرافیکی به عرض نباید بیشتر از ۱۵ به ۱ باشد.

جدول ۲- عامل مسافت Z برای نورپردازی خارجی علائم مسیر خروج بر مبنای مواد معمولی و مواد شب تاب

نورپردازی عمودی بر روی علائم (لوکس)عامل مسافت، Z
>5

>100

>200

>400

۹۵

۱۷۰

۱۸۵

۲۰۰

نکته: طبق قانون BS 5266-7 عامل مسافت در شرایط اضطراری بر مبنای ارتفاع علائم ۱۰۰ می باشد.

جدول ۳- عامل مسافت برای نورپردازی داخلی علائم مسیر خروج

میانگین نورپردازی رنگ کنتراست سفید cd/m2عامل مسافت، Z
>10

>30

>100

>200

>500

۱۵۰

۱۷۵

۲۰۰

۲۱۵

۲۳۰

نکته ۱: اگر علائم تریتیوم مورد استفاده قرار گیرند، عامل مسافت ۵۰ مورد قبول می باشد.

نکته ۲: طبق قانون BS 5266-7 عامل مسافت در شرایط اضطراری بر مبنای ارتفاع علائم ۲۰۰ می باشد.

جدول ۴- نمونه ای از حداکثر مسافت دید برای نورپردازی خارجی علائم مسیر خروج با ارتفاع های گوناگون نماد گرافیکی که تحت تاثیر نورپردازی عمودی ۱۰۰ لوکس قرار گرفته است.

ارتفاع نماد گرافیکی mmمسافت دید m
۷۵

۱۰۰

۱۱۰

۱۲۰

۱۳۰

۱۵۰

۱۲٫۷

۱۷٫۰

۱۸٫۷

۲۰٫۴

۲۲٫۱

۲۵٫۵

نکته: مقدار مناسب برای Z که از جدول ۲ به دست آمده ۱۷۰ می باشد.

ساختار: ماندگاری و سازگاری

علائم باید به گونه ای انتخاب شوند که برای فضای باز مناسب باشند.

علائمی که باید مد نظر قرار گیرند شامل:

  1. ماندگاری:
  • مواد پایه
  • محتوای گرافیکی
  • ثبات رنگ
  1. ایمنی
  • الکتریکی
  • احتراق
  • انتشار سطحی شعله
  1. نصب: نوع و سازگاری

علائم الکتریکی باید مطابق با قانون BS EN 60598-1 باشد. علائم اضطراری الکتریکی باید مطابق با قوانین BS EN 60598-2-22 باشد.

علائم نصب شده باید متناسب با شرایط محیطی مورد نظر باشد.

در این زمینه، طراحان و نصابان باید ضمانت معتبر از تهیه کنندگان دریافت نمایند.

تعمیر و نگهداری

علائم مسیر خروج باید تمیز شده و به صورت دوره ای مورد بررسی قرار گیرند تا در صورت نیاز هر گونه عیوبی رفع گردد.

علائم به عنوان بخشی از تاسیسات روشنایی خروج اضطراری باید مورد بررسی، آزمایش و تعمیر مطابق با قوانین BS 5266-1 قرار گیرند.

برای علائم خود نوردهنده باید تاریخ تولید و نصب، زمان شارژ مجدد گاز تریتیوم و زمان جایگزینی علائم ثبت گردد. توجه فرمایید که نصب این علائم فقط باید توسط افراد متخصص صورت گیرد.

اگر در ساختمان تغییراتی ایجاد شده یا طراحی آن به صورت قابل ملاحظه ای تغییر یافته، نصب علائم مسیر خروج باید مورد ارزیابی مجدد قرار گیرد.

استفاده از علائم مسیر خروج

توضیحات و شکل های موجود به شما کمک می نماید که چگونه باید از علائم مسیر خروج استفاده نمود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

متن مکمل علائم که در قسمت توضیحات بیان می شود، نشان می دهد که چگونه علامت گذاری مسیر خروج می تواند در مدیریت ساختمان در شرایط اضطراری، نقش ایفا نماید.

متن مکمل به کارکنان کمک می نماید تا معانی علائم را متوجه شده و اقدامات لازم که باید در شرایط اضطراری اتخاذ نمایند را متوجه شوند.

استفاده مناسب از عبارات تکمیلی به ساکنین ساختمان کمک می نماید که تا تفاوت میان مسیرهای خروج معمولی و مسیر خروج اضطراری را متوجه شوند.

برای نشان دادن مسیر خروج

شکل سبز برای زمانی است که منبع نور خارجی وجود دارد.

شکل سفید برای تابلوهای خود نور دهنده یا دارای نور داخلی استفاده می شود.

اگر عبارت “خروج فقط در شرایط اضطراری” بر روی علائم مسیر خروج ذکر شده باشد نمایانگر درب خروج یا دیگر مسیرهای منتهی به مکان ایمن می باشد که به عنوان جایگزین خروج فراهم شده و فقط باید در شرایط اضطراری از این مسیر استفاده شود. دربی که با علامت “خروج فقط در شرایط اضطراری” علامت گذاری شده باشد، نباید در طول روز و شرایط عادی مورد استفاده قرار گیرد.

استفاده از پیکان برای نشان دادن مسیر حرکت

 

نمونه هایی جایگزین برای علائم مسیر خروج در مکان های غیر معمولی:

 

 

 

 

 

 

 

 

6975- سمی و مرگبار-min

علامت گذاری مواد خطرناک

علامت گذاری مواد خطرناک

آیا همه محصولات شیمیایی شما حاوی برچسب است؟

مقررات CLP یک قانون اروپایی اجباری می باشد که ملزم می نماید تمامی محصولات شیمیایی به صورت کاملا واضح برچسب گذاری و شناسایی شوند. مقررات CLP که متعلق به اتحادیه اروپاست بر مبنای سیستم هماهنگ جهانی سازمان ملل برای مواد شیمیایی تنظیم شده است. از ماه ژوئن سال ۲۰۱۵، اجرای مقررات CLP برای محصولات شیمیایی خطرناک در کشورهای عضو اتحادیه اروپا اجباری گشت. از ماه ژوئن سال ۲۰۱۵ هر ماده ای که به عنوان ماده خطرناک لیست شده و هر ترکیبی که حاوی مواد خطرناک باشد باید دارای برچسب CLP باشد.

CLP چیست؟

طبقه بندی، برچسب گذاری و بسته بندی مواد و ترکیبات طبق مقررات EC 1272/2008 می باشد که در برچسب گذاری محصولات شیمیایی در کل اتحادیه اروپا بکار گرفته می شود. این سیستم منطبق با سیستم هماهنگ سازی جهانی در زمینه طبقه بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی (GHS) می باشد که توسط اتحادیه اروپا ایجاد شده است.

جایگزینی برچسب های HSID با CLP/SGH

پیکتوگرام های مواد خطرناک که قبل تر با رنگ نارنجی نمایش داده می شد اکنون توسط یک لوزی با پس زمینه سفید با حاشیه قرمز نمایش داده می شود. در اتحادیه اروپا از ماه دسامبر سال ۲۰۱۲ برچسب گذاری مواد شیمیایی مطابق با مقررات، اجباری گشت ولی از ماه ژوئن سال ۲۰۱۵ به بعد این قوانین باید برای ترکیبات شیمیایی نیز اعمال شود. در سیستم CLP/SGH عبارت کلیدی “خطر” و “توجه” باید مطابق با نوع ماده، مورد استفاده قرار گیرد.

9083 - هماهنگ سازی سیستم طبقه بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی - GHS-Fa-min

چرا GHS مهم است؟

واردات و صادرات محصولات شیمیایی مهمترین بخش اقتصاد است.

در کل دنیا، تولید و استفاده محصولات شیمیایی بیش از یک و نیم میلیارد یورو در سال را به خود اختصاص می دهد (که ۳۴۰ میلیارد یورو آن فقط برای آمریکا می باشد). برچسب زنی محصولات شیمیایی به صورت متفاوت و بسته به الزامات منطقه ای صورت می گیرد. از آنجاییکه محصولات شیمیایی چنین تاثیر شگرفی بر روی اقتصاد دارند، پس صادرات و واردات مواد شیمیایی باید تا حد ممکن به صورت مطمئن، کارآمد و موثر صورت پذیرد. استاندارد GHS کمک می نماید که کارکنان راجع به امور مرتبط و لازم اطلاعات کافی به دست آورند و از خطرات محصولات شیمیایی در سرتاسر جهان آگاهی یابند.

اجزای SDS و فرمت برچسب

۶ قسمت برچسب

  1. کلمات کلیدی:

میزان نسبی خطرات را نشان می دهد. کلمه “خطر” اکثرا برای موارد جدی به کار گرفته می شود در حالیکه کلمه “توجه” نمایانگر خطر کمتری می باشد.

  1. نماد (پیکتوگرام خطر)

اطلاعات مربوط به خطرات فیزیکی برای سلامتی و محیط با پیکتوگرام هایی در یک لوزی (با حاشیه قرمز) نشان داده می شوند. بین یک تا شش نماد ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.

  1. نام محصول یا مشخصات
  2. عبارات خطر

عباراتی که ماهیت محصولات خطرناک و خطرات مرتبط را معین می نماید، اگر که اقدامات پیشگیرانه صورت نپذیرد.

  1. توصیه ایمنی

عبارات مرتبط با هر خطر که پیش احتیاط های رایج برای پیشگیری، نحوه واکنش، ذخیره سازی یا معدوم سازی را توصیف می نماید.علامت گذاری مواد خطرناک.علامت گذاری مواد خطرناک

  1. اطلاعات مرتبط با تولید کننده

نام، آدرس و شماره تماس شرکت تولید کننده.

۱۶ بخش برگه اطلاعات ایمنی SDS

برگه اطلاعات ایمنی SDS اصلی ترین ابزار است که مطمئن شوید تولید کننده اطلاعات کافی را به صورت زنجیروار فراهم می نماید تا استفاده ایمن از مواد و ترکیبات را تسهیل سازد. هر برگه اطلاعات ایمنی SDS باید ساختار یکسانی داشته باشد که شامل بخش های زیر می باشد:

بخش اول: شناسایی ماده

محصولات شیمیایی و طریقه استفاده و جزئیات تهیه کننده.

بخش دوم: شناسایی خطرات

خطرات محصول شیمیایی و اطلاعات خطر مناسب.

بخش سوم: ترکیبات / اطلاعات مواد تشکیل دهنده

مواد تشکیل دهنده محصول.

بخش چهارم: اقدامات کمک های اولیه

کمک های اولیه فراهم شده توسط افراد آموزش ندیده برای فردی که با محصولات شیمیایی مواجه شده است.

بخش پنجم: اقدامات اطفای حریق

دستورالعمل های اطفای حریقی که توسط یک محصول شیمیایی به وجود آمده باشد.

بخش ششم: اقدامات در زمان نشت و ریزش تصادفی

اتخاذ واکنش مناسب در هنگام نشت، ریزش و انتشار مواد که شامل اقداماتی برای بازیابی ماده و تمیزکاری آن می شود.

بخش هفتم: جابجایی و ذخیره سازی

جابجایی ایمن و اقدامات ذخیره سازی ایمن محصولات شیمیایی.

بخش هشتم: کنترل مواجهه/ حفاظت فردی

محدودیت های مواجهه، کنترل های فنی و اقدامات حفاظت فردی که میزان مواجهه کارکنان با مواد را کاهش دهد.

بخش نهم: خصوصیات فیزیکی و شیمیایی

ویژگی های فیزیکی و شیمیایی ماده مرتبط با مواد یا دیگر ترکیبات.

بخش دهم: پایداری و واکنش پذیری

اطلاعات درباره خطرات پایداری و واکنش پذیری.

بخش یازدهم: اطلاعات سم شناسی

اطلاعات سم شناسی مرتبط با تاثیر بر سلامتی.

بخش دوازدهم: اطلاعات زیست محیطی

تاثیر زیست محیطی محصولات شیمیایی در زمان رهایی در محیط زیست.

بخش سیزدهم: نحوه معدوم سازی

اقدامات لازم برای معدوم سازی و بازیابی و اقدامات معقول برای جابجایی.

بخش چهاردهم: اطلاعات حمل و نقل

اطلاعات طبقه بندی شده برای بارگیری و انتقال.

بخش پانزدهم: اطلاعات مقرراتی

مقرراتی برای ایمنی سلامت و محیط زیست مختص به محصول که در هیچ کجای دیگر SDS ذکر نشده باشد.علامت گذاری مواد خطرناک

بخش شانزدهم: اطلاعات دیگر

تاریخ انتشار و آخرین بازبینی SDS.

پیکتوگرام ها و کلاس های خطر CLP/GHS

نمادهای جدید CLP/GHS که همچنین با عنوان پیکتوگرام های خطر شناخته می شوند به ویژه برای شناسایی محصولات خطرناک مورد استفاده قرار می گیرند. پیکتوگرام ها معمولا در سه کلاس خطر طبقه بندی می شوند:

  • خطرهای فیزیکی/ شیمیایی
  • خطرات سلامتی
  • خطرات زیست محیطی
خورنده

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • سوختگی/ خورندگی پوست
  • عفونت چشم
  • خوردگی فلزات

6980-مواد خورنده-min

سیلندر/ کپسول گاز

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • گاز تحت فشار

6990- حطر کپسول تحت فشار-min

اکسیدکننده

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • اکسیدکنندگی

6970- مواد اکسید کننده-min

شعله

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • قابل اشتعال
  • آتش زا
  • خود گرمایش
  • ساطع نمودن گاز قابل اشتعال
  • خود به خود واکنش دهنده
  • پراکسیدهای ارگانیک

6955-آتش زا-min

مواد منفجره

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • انفجار
  • خود به خود واکنش دهنده
  • پراکسیدهای ارگانیک

6960- مواد منفجره-min

سمیت حاد

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • تحریک کننده (پوست و چشم)
  • حساس کننده پوست
  • سمیت حاد (مضر)
  • تاثیرات ماده مخدر
  • عفونت دستگاه های تنفسی
  • خطرناک برای لایه ازن (اختیاری)

6950-خطر عمومی-min

خطر سلامتی

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • سرطان زایی
  • جهش زایی
  • سمی برای سیستم تولید مثل
  • حساس کننده دستگاه تنفسی
  • سمی برای ارگانهای اصلی
  • سمی برای تنفس

6985-مواد محرک-min

سمیت جدی

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • سمیت حاد (کشنده یا سمی)

6975- سمی و مرگبار-min

زیست محیطی

محصول شیمیایی را نشان می دهد که خطرات زیر را در پی دارد:

  • سمی برای آبزیان

6965- خطرناک برای محیط زیست-min

1100 -از عینک ایمنی استفاده نمائید-min

حفاظت از چشم ها در محل کار، وظیفه هر شخصی است.

حفاظت از چشم ها در محل کار، وظیفه هر شخصی است.

اجتناب از آسیب های چشمی مرتبط با شغل

همه روزه تقریبا ۲۰۰۰ کارگر در آمریکا به دلیل آسیب های چشمی که در سر کار متحمل می شوند، خدمات پزشکی دریافت می کنند. صدمات محیط کار عامل اصلی ترومای چشم، از بین رفتن بینایی، اختلال بینایی و نابینایی کامل است و می تواند در توانایی شما در انجام وظایف کاری خود و حتی انجام فعالیت های عادی اخلال ایجاد نماید.

1106-از عینک ایمنی استفاده نمائید

کارمندان و کارگران باید نسبت به خطرات مرتبط با بینایی آگاه باشند به ویژه افرادی که مشاغل پرخطر دارند. مشاغل پر خطر عبارتند از: ساخت و ساز، ساختمان سازی، کار در معدن، نجاری، تعمیر خودرو، کارهای الکتریکی، لوله کشی، جوشکاری و تعمیرات می باشد. با به حداقل رساندن خطرات ایمنی و استفاده از تجهیزات حفاظت فردی ایمن می توانید از بیشتر صدمات چشمی اجتناب نمایید.

پوشش حفاظتی چشم مانند: عینک های ایمنی با حفاظ جانبی صورت، گاگل ها، حفاظ صورت یا شیلد و کلاه مخصوص جوشکاری می توانند شما را از خطرهای معمول مانند قطعات پرتاب شونده، تراشه های بزرگ، جرقه های داغ، تشعشعات اپتیکال، پاشش فلزات مذاب، اشیاء، قطعات و تابش خیره کننده نور محفاظت نمایند. ریسک آسیب های چشمی و نیاز به انجام اقدامات پیشگیرانه بستگی به شغل شما و شرایط محیط کاری شما دارد.

کارگران می توانند با اتخاذ اقدامات پیشگیرانه تا حد امکان محیط امن کاری ایجاد نمایند و ریسک نقص بینایی و کوری ناشی از حوادث را کاهش دهند.

1100 -از عینک ایمنی استفاده نمائید-min

برخی از این اقدامات عبارتند از:

  • انجام ارزیابی خطرات چشمی؛
  • از بین بردن یا کاهش خطرات مرتبط با چشم (تا حد امکان)؛
  • تامین حفاظت ایمنی مناسب چشم، در محل کار؛
  • درخواست از تمام کارکنان جهت استفاده از حفاظ چشم مناسب در شرایط خطرناک؛
  • نگهداری از تجهیزات حفاظت چشمی در شرایط خوب و اطلاع رسانی به کارگران در مورد نحوه دسترسی آسان آن؛
  • دور کردن تماشاگران از محیط کار یا هدایت آنها به پشت حصارها و موانع حفاظتی؛
  • استفاده از پرچم های هشداردهنده برای شناسایی خطراتی همچون اجسام معلق و بیرون زدگی اشیا؛
  • تعبیه ی محلول های استریل و ایستگاه های شستشوی اضطراری چشم در محل های نزدیک به محوطه خطر؛
  • ارائه دستورالعمل کمک های اولیه و نحوه دریافت کمک اضطراری به کارکنان.
  • ایمنی چشم باید در دستور کار برنامه های آموزشی محیط کار قرار گیرد و باید توجه کافی به این امر صورت پذیرد. روش های رسیدگی به صدمات چشمی نیز باید مقرر و تقویت شود. کارگران باید بطور منظم (بطور معمول هر ۲ سال یکبار) معاینه جامع و گسترده چشم انجام دهند تا از سلامت چشم خود اطمینان حاصل نمایند. حفظ بینایی برای جلوگیری از آسیب دیدگی در محیط کار بسیار حائذ اهمیت است.

حفاظت از چشم باید اصل اولیه سلامت تلقی گردد زیرا حفاظت از چشم ها در محل کار، وظیفه هر شخصی است.

 

 

 

نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه-1-min

نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه

نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه

راهنمایی برای کاربران

یک سوم تمام حوادث سقوط از ارتفاع، شامل سقوط از نردبان و چهارپایه ها می شود و به طور میانگین سالانه ۱۴ مرگ و ۱۲۰۰ مورد از اصلی ترین آسیب دیدگی های کارگران مربوط به این حوادث میباشد. بسیاری از این آسیب دیدگی ها به دلیل عدم استفاده مناسب و صحیح اینگونه تجهیزات می باشد. این راهنما می تواند به کاربران کمک نماید که:

  • بدانند چه زمانی باید از نردبان استفاده نمایند.
  • تصمیم بگیرند که چه نوع نردبانی برای کار آنها مناسب است.
  • نحوه استفاده صحیح آنرا بدانند.
  • نحوه مراقبت از آنرا بدانند.

احتیاط های ایمنی معقول را مد نظر قرار دهند.سازمان HSE معتقد است که یک دلیل استفاده ناصحیح از نردبان ها در محل کار تا حدودی به استفاده آن در منازل مربوط می شود (بدون داشتن اطلاعات کافی). مانند تمام تجهیزات مورد استفاده در محیط کاری، کاربران باید اطلاعات کافی و آموزش های لازم را در مورد نحوه استفاده ایمن از نردبان ها و چهارپایه ها کسب نمایند. نظارت کافی و مداوم مورد نیاز است به گونه ای که شیوه های ایمن همواره به کار گرفته شوند.این راهنمایی ها فقط مختص نردبان های ثابت (در ساختمان ها، کارخانه ها یا وسایل نقلیه) نمی باشد، بلکه برای انواع دیگر ابزار دسترسی (پله های آهنی)، نردبان های ویژه نجات که توسط آتش نشانان استفاده می گردد، نردبان های سقفی، چهارپایه های پله دار، پله های انبار، پله های متحرک یا پله های موقت و دائم نیز قابل استفاده می باشند.

چه زمانی نردبان مناسب ترین وسیله برای دسترسی به اجسام می باشد؟

  1. در فرآیند انتخاب باید سلسله مراتب کنترلی را مد نظر قرار دهید:
  • در ابتدا، تا حد امکان از کار کردن در ارتفاعات پرهیز نمایید؛
  • سپس کارها و اصول ایمنی را رعایت نمایید که از افتادن جلوگیری کنید؛
  • تا نتایج و عواقب افتادن نیز کاهش یابد.
  1. زمانی که کار در ارتفاع الزامی است، بررسی نمایید که آیا نردبان یا چهارپایه بهتر و مناسب تر از دیگر تجهیزات برای دسترسی به مکان مورد نظر می باشد. شما این کار را از طریق ارزیابی ریسک و کنترل های سلسله ای می توانید انجام دهید.
  2. زمانیکه فکر می کنید استفاده از نردبان یا چهارپایه بهتر است، باید عوامل زیر را مد نظر د اشته باشید.نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه

آیا این کار صحیح می باشد؟

  1. این امر به نوع کار و مدت زمان کار بستگی دارد. به عنوان راهنمایی فقط زمانی از چهارپایه یا نردبان استفاده نمایید که:
  • در یک موقعیت ثابت به مدت حداکثر ۳۰ دقیقه کار شما زمان می برد؛
  • برای کارهای سبک – برای انجام کارهای سنگین و طاقت فرسا مناسب نمی باشد. اگر وظیفه ای که انجام می دهید مستلزم آن است که شیئ بیش از ۱۰ کیلو را با خود به بالای نردبان یا چهارپایه ببرید (مانند سطل) حتما باید توسط ارزیابی های دقیق بررسی و تایید شود؛
  • آیا جایی بر روی نردبان یا چهارپایه به عنوان دستگیره وجود دارد؛
  • آیا در هنگام کار با نردبان سه نقطه تماس وجود دارد (دست ها و پاها). زمانیکه بر روی نردبان هستید و نمی توانید از جایی محکم بگیرید (مگر برای مدت زمان کوتاه) باید اقدامات دیگری انجام دهید تا از افتادن جلوگیری نمایید یا حداقل عواقب خطرات را کاهش دهید. بر روی چهارپایه جاییکه دستگیره ای وجود ندارد حتما در ابتدا باید ارزیابی ریسک صورت پذیرد که آیا انجام این کار ایمن است یا خیر.
  1. بر روی نردبان یا چهارپایه نباید:
  • آنرا پر از وسایل کنید- وزن شخص یا وزن باری که بالای نردبان می برید، نباید از بیشینه وزن ذکر شده بر روی نردبان بیشتر باشد.
  • بیش از حد کش بیایید- سگک کمربند باید مابین نرده های عمودی نردبان قرار گیرد و در طول انجام کار، هر دو پا بر روی یک پله نردبان قرار گیرد (شکل ۱-۱ و شکل  ۱-۲ را ملاحظه فرمایید).

 

  1. زمانی که بر روی چهارپایه کار انجام می دهید، باید از انجام کاری که باعث تحمیل فشار به یک سمت شود، اجتناب نمایید، مانند دریل کردن یک جسم سخت و سفت (مانند آجر یا بتن)؛ برای جلوگیری از حوادث باید پله ها رو به محل انجام فعالیت قرار گیرد (شکل ۲-۱ و شکل ۲-۲ را ملاحظه فرمایید).

 

  1. زمانی که نردبان حتما باید به صورت جانبی قرار گیرد، حتما پایه های نردبان را به یک جای محکم تکیه دهید. اگر این امکان فراهم نبود از دیگر تجهیزات تثبیت کننده استفاده نمایید.
  2. در حال بالا رفتن از نردبان هیچ جسمی در دست نگیرید و با خود بالا نبرید (به عنوان نمونه تسمه ابزار).
  • وقتیکه بر روی نردبان هستید و باید چیزی جابجا کنید حتما یکی از دست های شما باید آزاد باشد تا بتواند از نردبان محکم بچسبد.
  • بر روی چهارپایه که نمی توانید از جایی بگیرید (به عنوان مثال جعبه ای را داخل قفسه قرار می دهید) استفاده از چهارپایه حتما باید از این لحاظ سنجیده شود:
  • میزان ارتفاعی که کار باید در آن انجام گیرد؛
  • همچنان جایی ایمن برای گرفتن دست وجود دارد؛
  • کار سبک است؛
  • کار منجر به خم شدن به جهات مختلف نمی شود؛
  • در حین انجام کار مجبور نشوید بیش از اندازه ماهیچه هایتان را بکشید؛
  • پاها کاملا روی پله قرار گیرند؛
  • بتوانید چهارپایه را کاملا ثابت و محکم کنید.نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه

انتخاب/ خرید نردبان های ایمن و ابزار مستحکم و تثبیت کننده

  1. زمانیکه می خواهید یک نردبان جدید تهیه نمایید، بدترین شرایط سطح محیط کار را مد نظر قرار دهید (سطح صاف، لغزنده، کاشی خیس). سازندگان اینگونه ابزار باید مشخص نمایند که هر نردبان برای چه نوع سطحی مناسب است، به خصوص زمانی که در جایی ثابت نشده باشند. تنها نردبانی را خریداری نمایید که همراه با آن ابزار تثبیتی آن نیز وجود داشته باشد و تهیه کننده و سازنده آن تایید نماید که برای استفاده در شرایط سخت محیط کاری شما و بدون نیاز به تجهیزات تثبیت کننده کاملا ایمن و مطمئن خواهد بود؛ در غیر این صورت یک تثبیت کننده مورد نیاز است.
  2. برای محیط کار از نردبان ها یا چهارپایه های مورد تایید HSE استفاده نمایید. مطمئن شوید که نردبان سایزی متناسب با وظایف مورد نیاز محیط کاری شما دارد.

آیا محیطی که می خواهید از نردبان یا چهارپایه استفاده نمایید، محیطی ایمن است؟

  1. این مساله شامل مکان خاصی می شود که قرار است آنرا تنظیم نموده و از آن استفاده نمایید. به عنوان یک راهنما، فقط از نردبان یا چهارپایه ای استفاده نمایید که:
  • سطح زمینی که قرار است روی آن قرار گیرد سفت و محکم باشد (استفاده از تخته)؛نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه
  • زمین مسطح باشد- در مورد چهارپایه حتما به دستورالمل سازنده آن مراجعه نمایید. در مورد نردبان حداکثر شیب قابل قبول و ایمن سطوح در ذیل آمده است (مگر اینکه سازنده مطلب دیگری عنوان نموده باشد):
  • شیب کناری ۱۶ درجه- ولی همچنان نیاز است که پایه ها در یک سطح قرار گیرند (شکل ۳)؛
  • شیب پایینی ۶ درجه (شکل ۳).

 

  • بر روی سطوح جامد و تمیز (سنگ فرش یا کف زمین) قرار گیرد. این سطوح حتما باید تمیز باشند (روغنی نباشد، با خس و خاشاک، برگ و خزه پوشیده نشده باشد). عاری از مواد سست (مانند شن و ماسه و مواد بسته بندی) باشد که پا به صورت محکم روی پله قرار گیرد و لیز نخورد. سطوح درخشان حتی اگر فاقد آلودگی باشند ممکن است لغزنده باشند؛
  • هر زمان که ایمنی محل تایید شده باشد.
  1. گزینه هایی برای ایمن کردن نردبان در ذیل آمده است:
  • نردبان را به یک جا محکم ببندید، مطمئن شوید که هر دو پایه کاملا محکم شده اند (شکل های ۴ تا ۷)

  • زمانیکه این کار قابل اجرا نباشد، از یک نردبان ایمن یا نردبانی که همراه با یک ابزار ثابت کننده باشد، استفاده نمایید؛
  • اگر این کار امکان نداشته باشد، نردبان را به صورت زاویه دار به دیوار تکیه دهید؛
  • اگر هیچکدام از شرایط بالا در دسترس نبود، از تکیه گاه نردبان استفاده نمایید. استفاده از تکیه گاه آخرین راه چاره می باشد و تا حد امکان باید از آن اجتناب نمود و از دیگر ابزار استفاده نمود.نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه
  1. اگر می خواهید از نردبان در سطوح بالاتری استفاده نمایید باید کاملا محکم آنرا ببندید (شکل ۸). برای این کار هرگز از چهارپایه استفاده نکنید مگر چهارپایه هایی که بدین منظور طراحی و ساخته شده باشند.

 

  1. هر جا که ممکن بود و بسته به وظیفه ای که انجام می دهید، استفاده از چهارپایه ایمن تر و مفیدتر بود (به عنوان نمونه کار در جهت جانب یا زمانیکه به هر دو دست نیاز است) آنرا امتحان کنید.
  2. فقط زمانی از نردبان یا چهارپایه استفاده نمایید که:
  • امکان برخورد وسایل نقلیه با آن وجود ندارد و یا می توان با گذاشتن موانع یا مخروط آن محوطه را محافظت نمود؛
  • زمانیکه پشت درب یا پنجره ای قرار نگیرد که با باز شدن آنها خطری فرد را تهدید کند، یا اینکه هر جا امکان دارد درب و پنجره قفل شود (به غیر از خروج اضطراری). اگر این کار امکان پذیر نمی باشد، یک نفر را مامور نمایید که پشت در نگهبانی دهد یا اینکه دیگر کارگران را مطلع سازد که تا اطلاع ثانوی درب و پنجره را باز ننمایند؛
  • جایی که با استفاده از موانع و مخروط ها از عبور عابران در زیر یا اطراف نردبان ممانعت به عمل آید یا به عنوان راه حل نهایی فردی به عنوان نگهبان در کنار نردبان قرار گیرد و از عبور و مرور افراد در آن منطقه جلوگیری نماید؛
  • زمانیکه نردبان ها با زاویه صحیح ۷۵ درجه می تواند قرار گیرد. برای کسب اطمینان از زاویه صحیح می توانید از نشانگر زاویه پایه نردبان استفاده نمایید. یا می توانید از قانون ۱ به ۴ استفاده نمایید (به ازای هر ۴ واحد عمودی، یک واحد افقی؛ همانگونه که در شکل ۱۰ نشان داده شده است)؛

  • جایی که حفاظ چهارپایه به طور کامل می تواند باز شود. قلاب های قفل شونده باید حتما چفت شوند.
  1. بر روی نردبان یا چهارپایه
  • در ارتفاع ۶ متری نزدیک خطوط برق کار نکنید مگر اینکه مسئول آن، جریان برق را قطع نماید یا به صورت موقت آنرا عایق بندی نماید. اگر این کار به صورت متداول انجام می شود، امکان جابجایی خطوط را بررسی نمایید؛
  • زمانیکه در محلی فعالیت می کنید که جریان برق در آنجا وجود دارد، همیشه از نردبان غیر رسانا استفاده نمایید؛
  • نردبان را به سطوح ضعیف تکیه ندهید (به عنوان نمونه گاتر پلاستیکی یا لعابی). به عنوان جایگزین می توانید از میله های باز شونده و رابط دار کاربردی استفاده نمایید (شکل ۹).

آیا استفاده از نردبان یا چهارپایه ایمن است؟

  1. قبل از استفاده از نردبان یا چهارپایه مطمئن شوید که در شرایط ایمنی قرار دارند. به عنوان راهنمایی فقط زمانی از نردبان یا چهارپایه استفاده نمایید که:
  • هیچ عیب و نقص قابل مشاهده ای وجود نداشته باشد. هر روز قبل استفاده مورد بررسی قرار گیرند؛
  • هر روز بازرسی چشمی به عمل آید. این کار باید مطابق با دستورالعمل سازنده صورت پذیرد. نردبان هایی که جزئی از سیستم داربست هستند نیز باید هفته ای یکبار مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرند؛
  • مطمئن شوید که برای انجام این کار مناسب هستند. هرگز از نردبان های خانگی برای محیط کاری استفاده ننمایید؛ از چهارپایه یا نردبان های کلاس ۱۲,۳ یا EN1314 استفاده نمایید کلاس ۳۲,۳ مناسب نمی باشد.نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه
  • مطابق با دستورالعمل سازنده، نگهداری و تعمیر شود.

بازرسی های بصری دقیق و بررسی های پیش از استفاده کدامند؟

  1. هم نردبان و هم چهارپایه باید از لحاظ عیوب بصری بررسی شوند فقط کمی در جزئیات بررسی متفاوت هستند. بررسی هر دو وسیله در محیط کار می تواند انجام گیرد (بررسی های پیش از استفاده باید بخشی از آموزش های کاربران باشد). بازرسی بصری به دقت باید صورت پذیرد و باید گزارشی از آنها تهیه شود. دیگر ابزار و تجهیزات تثبیت کننده نردبان نیز باید طبق دستورالعمل سازنده بررسی شوند. پایه های نردبان و چهارپایه نیز باید پیش از استفاده بررسی گردند. بررسی پایه های نردبان امری ضروری است برای اینکه از عدم لیز خوردن پایه اطمینان حاصل نمود. کوچکترین ایراد در پایه ها موجب تلوتلو خوردن و لق زدن نردبان می شود. پایه ها باید:
  • شرایط مناسبی داشته باشند (شل نباشند، شکاف نداشته باشند، بیش از حد سائیده نشده باشند، ایمن باشند و غیره)؛ و
  • تمیز باشند- پایه ها باید با زمین تماس مستقیم داشته باشند.
  1. زمان جابجایی نردبان از زمین نرم و کثیف (مانند زمین خاکی، گلی، شن و ماسه دار، کارگاه کثیف) به زمین مسطح و جامد (سنگ فرش) باید پایه نردبان چک شود تا مطمئن شوید که کثیفی ها با زمین در تماس نباشند (برای نمونه خاک، سنگ ریزه، براده به پایه نچسبیده باشد).

آیا کاربران نردبان می دانند چگونه به صورت ایمن از آن استفاده نمایند؟

  1. این ها مسائل متداولی در زمینه بکارگیری و استفاده از نردبان تحت کنترل مستقیم کاربر می باشد. کاربران نیز باید نسبت به محدودیت های موجود آگاه باشند. کاربران فقط زمانی از نردبان، چهارپایه یا ابزار تثبیت کننده استفاده نمایید که:
  • واجد صلاحیت باشند- کاربران باید دستورالعمل و آموزش های لازم را راجع به ایمنی تجهیزات ببینند.
  • نردبان یا چهارپایه به اندازه کافی بلند باشند.

برای نردبان:

  • از سه پله آخر نردبان استفاده ننمایید (شکل ۹)؛
  • اگر از نردبان برای دسترسی به یک مکان استفاده می نمایید باید ارتفاع آن حداقل یک متر بالاتر از سطح مورد نظر باشد و به جایی محکم متصل شده باشد، همچنین باید جایی امن و ایمن به عنوان دستگیره وجود داشته باشد (شکل ۸)؛

برای چهارپایه:

  • هرگز از دو پله آخر چهارپایه استفاده ننمایید، مگر اینکه جای مناسبی برای گرفتن دست وجود داشته باشد (شکل ۱۱)؛
  • در نردبان های دوطرفه نیز، بر روی سه پله آخر آن قرار نگیرید چون وضعیتی مشابه چهارپایه دارد (شکل ۱۲).
  • پله های نردبان و چهار پایه میزان و در یک سطح هستند. این موضوع را با چشم غیر مسلح نیز می توان قضاوت و بررسی نمود. نردبان ها با استفاده از ابزارهای خاص طراحی شده، می توانند مسطح شوند ولی هرگز این کار را با یک تکه آجر یا چیزهایی از این قبیل که در دسترس هستند انجام ندهید؛
  • آب و هوا مناسب باشد- هرگز در هوای به شدت بادی از آنها استفاده ننمایید (از اقدامات ایمن سازنده تبعیت نمایید)؛
  • باید از کفش های محکم و مستحکم استفاده شود (به عنوان نمونه چکمه/ کفش ایمنی). پاشنه کفش ها باید کاملا سالم باشند و نباید بخش از پاشنه جدا شده باشد، نباید بند کفش بلند یا آویزان باشد و نباید کفش گلی یا لغزنده باشد؛
  • کاربران نباید اجازه دهند که کارگران و دیگر اعضا از نردبان استفاده نمایند؛
  • تندرست هستند- برخی شرایط پزشکی یا دارویی، الکل یا عوارض داروها که باعث شود فرد قادر به استفاده از آنها نباشد. اگر شک دارید با یک متخصص بهداشت مشورت نمایید؛
  • کاربران به خوبی نحوه صحیح محکم نمودن نردبان و چهارپایه را بدانند.
  1. بر روی نردبان یا چهارپایه نباید:
  • هنگامیکه بر روی پله نردبان هستید آنرا جابجا نمایید؛
  • آنها را از قسمت پایه توسط تکیه گاه های افقی تثبیت نمایید؛
  • آنرا به سمت پایین سر دهید؛
  • آنها را بر روی اشیاء متحرک مانند پالت ها، آجرها، داربست، لیفتراک، بیل مکانیکی، ون و دیگر پلتفرم های متحرک در محیط کار قرار دهید؛نحوه استفاده ایمن از نردبان و چهارپایه
  • زمانی که پا بر روی پله نردبان قرار دارد، ارتفاع آنرا کم و زیاد کنید.

 

طرح و سکوبندی ایمن آزمایشگاه شیمی-min (1)

طرح و سکوبندی ایمن آزمایشگاه شیمی

طرح و سکوبندی ایمن آزمایشگاه شیمی

چهل و پنج ایده، نکته و تذکر که به شما در طراحی ایمن و موثر آزمایشگاه شیمی کمک می نماید.

اگر در همان گام اول، طرح محل نگهداری مواد شیمیایی، اتاق آماده سازی مواد و طرح کلی آزمایشگاه شیمی به خوبی آماده شود، قطعا ایمنی کلی آزمایشگاه ارتقاء می یابد. برخی مناطق ممکن است در حال ساختن و برخی دیگر در حال بازسازی آزمایشگاه های خود باشند. به عنوان مسئول آزمایشگاه، و شخصی که قرار است در این لابراتوار فعالیت نماید، باید طرح مناسبی برای آزمایشگاه ارائه دهید. در اینجا نکاتی ذکر شده است که مطمئنا کارساز خواهند بود.

طرح و سکوبندی ایمن آزمایشگاه شیمی-min (1)

آزمایشگاه شیمی

  1. آیا آزمایشگاه فیوم هود دارد؟ آیا فیوم هود دارای گاز، برق، آب و سینک ظرفشویی می باشد؟ فیوم هود در کجای آزمایشگاه قرار خواهد گرفت؟ با یک حساب سرانگشتی می توان فهمید که فیوم هود باید در جایی قرار گیرد که از تجمع افراد و همچنین مسیر خروج اصلی دور باشد.
  2. سطح رویی میز باید دارای پوشش رزین اپوکسی با رنگ مشکی باشد.
  3. کف زمین باید با کاشی ونیل پوشیده شده باشد. اگر به درستی نصب شوند، به راحتی تمیز می شوند و تقریبا در برابر انواع مواد شیمیایی مقاوم هستند. موم های ضد لغزش را نیز می توانید مد نظر قرار دهید. هرگز از فرش بر روی زمین آزمایشگاه شیمی استفاده ننمایید.
  4. حداقل یک میز در آزمایشگاه شیمی باید برای افراد معلول تهیه و اختصاص داده شود (به خصوص در مدارس).
  5. در آزمایشگاه شیمی، تهویه اصل ضروری به شمار می رود. هر آزمایشگاه باید دستگاه تهویه مختص به خود داشته باشد که بتواند حداقل هوای ۹۷۶ متر مکعب را تهویه نماید. این فن ها باید مستقیما به فضای بیرون متصل باشند و نباید بین اتاق ها مشترک باشند. کلید روشن خاموش باید در دسترس مسئول آزمایشگاه قرار گیرد تا بر حسب نوع فعالیت، آنرا روشن و خاموش نماید. لازم نیست تهویه تمام روز روشن باشد، بر حسب نیاز می توانید آنرا روشن نمایید.

هدف نهایی این است که در عرض ۵ دقیقه تمام هوای محیط آزمایشگاه تازه شود. موقعیت قرار گیری فن بستگی به طراحی آزمایشگاه دارد. به خاطر داشته باشید که فیوم هودها برای آزمایشگاه های معمولی طراحی نشده اند.

  1. اطمینان حاصل نمایید که پریز برق به اندازه کافی وجود دارد و اینکه همگی دارای محافظ و سیم ارت هستند.
  2. آیا نیاز است برای استفاده های آتی، کابل های کامپیوتر برای هر جایگاه آزمایشگاه تعبیه شود؟
  3. با علم به اینکه هر آزمایشگاه حداقل ۳۰ سال و بیشتر مورد استفاده قرار خواهد گرفت بهتر است برخی از تجهیزات مشترک کاربردی در آزمایشگاه های فیزیک و زیست نیز تعبیه شوند.
  4. در مکان هایی که مواد شیمیایی پر خطر مورد استفاده قرار می گیرند باید پتوی آتش نشانی، کپسول آتش نشانی (ABC)، دوش و چشم شور اضطراری (به همراه راه آب فاضلاب) در آزمایشگاه تعبیه شود. ممکن است بسته به فضای آزمایشگاه به دو عدد پتوی آتش نشانی، کپسول آتش نشانی (ABC) و چشم شور اضطراری نیاز باشد.
  5. اگر آزمایشگاه در مدرسه است، آیا نیاز به میز ارائه توضیحات وجود دارد؟ آیا آن میز باید دارای آب، برق، گاز و سینک باشد؟ وجود یک سینک بزرگ در میز ارائه توضیحات آنرا زیباتر می کند.
  6. نصب شیر اطمینان برای قطع گاز و قطع برق الزامی می باشد. مطمئن شوید که در شرایط اضطراری به راحتی در دسترس هستند.
  7. گاگل های ایمنی در کجا قرار دارند؟ افراد پیش بند خود را در کجا آویزان می کنند؟
  8. به نحوه چینش اسباب و تجهیزات توجه فرمایید باید تا حد امکان بیشترین فضای ممکن مابین میزهای کاری وجود داشته باشد.
  9. وجود دید کافی نسبت به تمام فضای آزمایشگاه برای مسئول آزمایشگاه ضروری می باشد. آیا مسئول آزمایشگاه می تواند به راحتی ما بین میزها حرکت نماید و بر تمام فعالیت های دیگران نظارت نماید؟
  10. آیا فضای کافی برای دستگاه ها، سخت افزارها، تجهیزات و غیره وجود دارد؟
  11. آیا سینک ها سایز مناسبی دارند؟ آیا همه جایگاه ها به آب گرم و سرد نیاز دارند؟
  12. تمام تجهیزات ایمنی باید با علائم ایمنی مرتبط و محل جایگذاری آنها برچسب زنی شوند.
  13. آیا به سطل زباله های نسوز احتیاج است؟

طرح آزمایشگاه شیمی 

  1. مواد کنترل نشت در کجا قرار خواهند گرفت؟
  2. آیا در آزمایشگاه به چهارپایه احتیاج می باشد. بنا به دلایل ایمنی در بیشتر آزمایشگاه ها از چهارپایه استفاده نمی شود.
  3. آیا در آزمایشگاه به تخته سیاه و پاک کن نیاز است؟ چه مکانی برای آن مناسب است؟
  4. آیا آزمایشگاه به دو درب خروج نیاز دارد؟ اگر جواب مثبت است، درب ها باید در کجا قرار گیرند؟
  5. آیا در آزمایشگاه نور کافی وجود دارد؟
  6. آیا درب های خروج دارای قفل های محکم هستند و مجهز به سیستم بازگشت به حالت اولیه می باشند؟
  7. با پنج شرکت بزرگی که اسباب و تجهیزات آزمایشگاهی فراهم می نمایند صحبت نمایید حتما طرح ها و ایده های جالبی ارائه خواهند داد که مفید خواهد بود.

آماده سازی انبار مواد شیمیایی

  1. آیا محل اختصاص یافته دارای گاز، برق، آب و سینک می باشد؟
  2. محل اختصاص یافته باید دارای پتوی آتش نشانی، دوش و چشم شور اضطراری به همراه راه آب فاضلاب باشد.
  3. مواد کنترل نشت باید نزدیک به محل آماده سازی اصلی قرار گیرند.
  4. قسمت آماده سازی و نگهداری مواد باید دارای کاشی ونیل یا کف بتنی و سقف و دیواره های دو جداره باشد. باید مجهز به سیستم اتوماتیک بسته شدن درب و قفل اتوماتیک باشد. درب باید ضد حریق باشد. اگر تنها یک راه خروجی وجود دارد، درب باید به سمت بیرون باز شود. اگر به دلیل احتمال وقوع حوادث نمی خواهید درب را ببندید یا قفل کنید بر روی درب این برچسب ایمنی را نصب کنید: “ورود افراد متفرقه ممنوع” .
  5. برای دسترسی به آیتم هایی که در قفسه های بالایی قرار دارند از چهارپایه های کوچک استفاده نمایید.
  6. آیا در محل آماده سازی مواد به سیستم تصفیه آب نیاز می باشد؟ اگر جواب مثبت است، این سیستم باید کجا واقع شود؟
  7. نصب آب چکان بالای سینک ظرفشویی فراموش نشود.
  8. یک محوطه آماده سازی خوب، درست کارکردی مانند آشپزخانه منزل دارد. به همان صورت شما نیازمند فضای زیاد برای ذخیره سازی و گذاشتن اقلام مورد نیاز هستید.
  9. آیا در آزمایشگاه تلفن یا سیستم ارتباط داخلی برای شرایط اضطراری تعبیه شده است؟ شما در شرایط اضطراری برای درخواست کمک نیاز دارید با بیرون از آزمایشگاه ارتباط داشته باشید.
  10. در منطقه ذخیره سازی و آماده سازی مواد باید سیستم برق اضطراری تعبیه شود تا در زمان قطعی برق مشکلی به وجود نیاید. اگر آزمایشگاه شما پنجره ندارد حتما سیستم برق اضطراری نصب شود.
  11. آیا سیستم اعلام حریق در محل ذخیره سازی مواد شیمیایی و در راهروی مجاور نصب شده است؟ هر دو واحد باید به صورت خطی عمل نماید و باید با همدیگر خاموش شوند. سیستم اعلام حریق در صورت بروز مشکل، دیگر بخش ها را مطلع خواهد کرد.
  12. امروزه برخی معماران در آزمایشگاه شیمی حوضچه رقیق سازی اسید نصب می کنند. این امر ممکن است مشکل بالقوه ای ایجاد نماید. حوضچه رقیق سازی اسید باید هر شش ماه یکبار، تمیز، شارژ و بررسی شود. اگر این کار صورت نپذیرد می تواند به زباله شیمیایی تبدیل شود یا به مکان ضایعات خطرناک تبدیل شده و موجب ایجاد مشکلات پر هزینه ای همچون جریمه از طرف اداره بهداشت و ایمنی شغلی، هزینه های پاکسازی و غیره شود. آیا قوانین کشوری و محلی شما وجود حوضچه رقیق سازی اسید در آزمایشگاه شیمی را ضروری می داند؟
  13. آیا در محل آماده سازی مواد، جعبه کمک های اولیه وجود دارد؟
  14. آیا شما در آزمایشگاه از چرخ دستی استفاده می نمایید؟ اگر استفاده می نمایید باید در محل آماده سازی مواد، قسمتی به نگهداری چرخ دستی اختصاص یابد.
  15. یک منطقه ذخیره سازی مواد شیمیایی به صورت جداگانه نزدیک به محل آماده سازی مواد در نظر گرفته شود. یک محل ایمن برای ذخیره سازی مواد می تواند حلال بسیاری از مشکلات باشد.
  16. اسیدها و مایعات قابل اشتعال باید قفسه ای مخصوص در محل نگهداری مواد شیمیایی داشته باشند.
  17. قفسه ها در محل نگهداری مواد شیمیایی باید کاملا محکم به دیوار نصب شوند. قفسه ها باید در قسمت جلویی لبه دار باشند تا از غلتیدن و افتادن شیشه ها و بطری ها جلوگیری نمایند.
  18. مواد شیمیایی نباید در ارتفاعی بیش از ۱۸۰ سانتی متر از سطح زمین، قرار گرفته شوند.
  19. درب قسمت ذخیره سازی مواد باید کاملا مستحکم و ضد حریق باشد. درب باید قفل محکمی داشته باشد و به خوبی برچسب گذاری شود تا به شناسایی بهتر خطر توسط آتش نشانان کمک نماید. دیوارها و درب های داخلی باید حتما دو جداره و ضد حریق باشند.
  20. تهویه برای قسمت ذخیره سازی مواد شیمیایی یک اصل ضروری به شمار می رود. حداقل چهار بار در ساعت باید تخلیه کامل صورت پذیرد. سیستم هوا باید قادر باشد هوا را حتی از کف زمین مستقیما به سمت فضای بیرون هدایت نماید.

طراحی مناسب آزمایشگاه شیمی بسیار زمان بر می باشد. با ایده های مختلف آشنا شوید و تصمیم بگیرید کدام طرح متناسب با نیاز شما می باشد. از آزمایشگاه های دیگر بازدید نمایید و انتقادات و پیشنهادات آنها را مد نظر قرار دهید.

مقررات عملکردی حفاظ ها-1-min

مقررات عملکردی حفاظ ها

مقررات عملکردی حفاظ ها

حفاظ ها، در زمانیکه دسترسی مستقیم به دستگاه در طول عملکرد عادی نیاز نمی باشد، ابزار بسیار خوبی برای حفظ امنیت هستند.

حفاظ ها باید:

  • مانع از دسترسی به محدوده های حادثه ساز باشند (از تمامی جهت ها و مسیرها).
  • خود باعث گیرکردن یا ایجاد خطرات دیگر نشود.
  • مانع از خروج قطعات شکسته شود (مانند تسمه و زنجیر).
  • بدون برداشتن حفاظ بتوان تنظیمات جزئی و روغن کاری را انجام داد.

در زمان بکارگیری حفاظ، اطمینان حاصل نمایید که:

  • وضوح کافی برای مشاهده نقاط تغذیه ارائه دهد.
  • در برابر پارگی ها و ساییدگی های معمولی مقاومت کافی داشته باشد.
  • منطبق با الزامات کیفیتی و تولیدی باشند.
  • در مقابل شکستگی و تغییر شکل مقاوم باشند.

حفاظ های انتقال نیرو و محوطه (ضمائم): حداکثر منفذ مجاز

مواد مورد استفاده برای ساخت حفاظ های انتقال نیرو معمولا متشکل از سیم های بافته شده، فلزات سوراخ دار یا کشیده شده می باشد. محافظ های توری یا سوراخ دار باید کاملا به صورت صاف نصب شوند تا کارگران نتوانند از طریق منافذ به دستگاه دسترسی یابند. این امر از طریق قرار دادن حفاظ در فاصله ایمن از قطعات متحرک می تواند صورت پذیرد.

کارآمدی منافذ حفاظ از طریق یک تست قابل ارزیابی می باشد. تست میزان دسترسی، زمانیکه دستگاه خاموش و قفل است می تواند انجام شود. رابطه میان سایز منفذهای حفاظ و فاصله تا نقطه عملکرد به نمایش گذاشته شده است.

مقررات عملکردی حفاظ ها-2-min

a: ابعاد عمودی منفذ حفاظ b: فاصله از نزدیک ترین نقطه خطرساز داخل حفاظ.

حفاظ نقطه عملیاتی: حداکثر منفذ مجاز

حفاظ نقطه عملیاتی (که همچنین با عنوان حفاظ تغذیه شناخته می شود)، معمولا به گونه ای با شیارهای افقی طراحی می شود که اپراتور قادر به داخل کردن جسم تخت به داخل دستگاه باشد. شکل ۵ به وضوح نشان می دهد که چگونه منفذ حفاظ افقی با نزدیک تر شدن دست به نقاط خطرناک کوچکتر می شود.

تجهیزات دستی معمولا بیشترین ریسک ایجاد خطرات را برای کارگران ایجاد می کنند. حفاظ های تغذیه باید به دقت طراحی شوند تا اطمینان حاصل شود که دست کارگرها به نقاط عملکردی دستگاه نمی رسد.

حداکثر میزان مجاز منفذ حفاظ بر اساس میزان فاصله با خطر

منفذ باز

منفذ مربعی

موانع یا حصارهای پیرامونی- فاصله تا قطعات متحرک

برای شرایط کم خطر و یا با خطر متوسط، یک مانع یا حصار محیطی می تواند برای حفاظت از کارگران در مقابل تماس با قطعات خطرناک دستگاه مورد استفاده قرار گیرد. در صورت امکان، حصار یا حصار محیطی باید حداقل ۱٫۸ متر (۶ فوت) ارتفاع داشته باشد.

اگر این کار عملی نباشد، فاصله دسترسی از گاردریل، موانع یا حصار پیرامونی تا نقطه عملکردی دستگاه باید حداقل مطابق با شکل۶ و جدول۲ باشد. جدول ۲ حداقل الزامات نظارتی را شرح می دهد. اما، از آنجاییکه موانع حفاظتی با امنیت بالا، عملکرد حمایتی بهتری دارند، ممکن است مشخصات دقیق تر و جزئی تری نیاز باشد. به عنوان نمونه اگرارتفاع منطقه خطر (A) 1400 میلی متر باشد، و فاصله افقی (C) از موانع حفاظتی پیشنهاد شده ۱۰۰۰ میلی متر باشد، ارتفاع موانع حمایتی (B) باید حداقل ۱۱۲۰ میلی متر باشد. اگر حصار کمتر از ۸/۱ باشد، علت آن باید به صورت مستند ذکر شود.

 

مقررات عملکردی حفاظ ها-3-min

تاثیرات روغن معدنی بر روی پوست-min

تاثیرات روغن معدنی بر روی پوست

تاثیرات روغن معدنی بر روی پوست

تاثیرات عمومی

عبارت روغن معدنی شامل طیف وسیعی از ذرات هیدروکربن دار می شود از رو غن های سبک گرفته مانند نفت سفید و گازوئیل تا رو غن های سنگین تر و گریس. میزان تاثیر روغن های معدنی بر روی پوست، به مدت زمان مواجهه، نوع و گرید روغن استفاده شده بستگی دارد.

بثورات جلدی

آکنه های روغنی با ظاهر شدن تاول ها و جوش های سرسیاه قابل تشخیص می باشند. بازوها بیشتر در معرض تماس و آسیب قرار می گیرند ولی هر جای بدن که با روغن یا لباس روغنی در تماس باشد ممکن است جوش بزند. نفت کوره مانند گازوئیل به ایجاد درماتیت معروف هستند. ذرات سبک تر، چربی نرمال محافظ پوست را از بین می برند. این امر باعث خشکی و ترک خوردگی پوست می شود که همین مساله پوست را مستعد بریدگی، ساییدگی بر اثر تماس با براده آهن و مواد شیمیایی محرک می نماید.

سرطان پوست

مواجهه طولانی مدت با روغن های معدنی سنگین می تواند منجر به گسترش تاول های آبدار شده که روند درمانی بسیار کندی دارند و می توانند سرطانزا شوند. این موارد می تواند در اسکروتوم به صورت خاص اتفاق بیفتد. تاخیر در درمان می تواند مرگ آور باشد.

اقدامات احتیاطی

از هرگونه تماس با روغن های معدنی یا لباس های آغشته به روغن های معدنی اجتناب نمایید.

قبل از شروع به کار

  1. همه لباس های حفاظتی موجود را به تن کنید و به دقت تنظیم نمایید. لباس های کار را حداقل هفته ای یکبار تعویض کرده و بشویید (که شامل لباس های حفاظتی هم می شود). اگر روغن معدنی باید از سطح لباس پاک شود، آنرا به خشک شویی بدهید.
  2. از کرم های محافظتی مناسبی که از پوست در برابر روغن های معدنی حفاظت می کنند و به تمیز کردن راحت تر پوست پس از کار کمک می کنند، استفاده نمایید. کرم های لانولین دار معمولا بسیار موثر هستند. قبل از کار و بعد از هر وقفه یا استراحت کاری از این کرم ها استفاده نمایید.

در حین انجام کار

  1. از ابزار حفاظتی مانند حفاظ مانع پاشش مایعات، استفاده نمایید.
  2. دقت کنید که لباس های معمولی به ویژه لباس های زیر به این روغن آغشته و آلوده نشوند.
  3. پارچه های روغنی و ابزار روغنی را در جیب خود مخصوصا جیب شلوار قرار ندهید.
  4. تراشه ها و براده های آهنی را توسط تجهیزات مخصوص از ماشین آلات جدا نمایید.
  5. برای هرگونه آسیب دیدگی ها (هر چند مختصر) از کمک های اولیه استفاده نمایید.
پس از اتمام کار
  1. پس از اتمام کار دوش بگیرید تا اطمینان حاصل نمایید که تمامی روغن ها از روی پوست پاک شده است. بدن خود را با صابون بشویید. چند بار آب بگیرید. به دقت خشک نمایید.
  2. ماده های پاک کننده پوست می توانند در از بین بردن روغن های صنعتی کمک کننده باشند.
  3. پس از شستشو، کرم های نرم کننده پوست می توانند چربی از دست رفته پوست را جبران نمایند.
خود ارزیابی (معاینه شخصی)

هر زمان که دوش می گیرید پوست، به ویژه اسکورتوم، خود را بررسی نمایید. سرطان پوست می تواند حتی سال ها پس از توقف مواجهه با روغن نیز اتفاق بیفتد بنابراین همواره پوست خود را مورد بررسی قرار دهید.

اقدام

بلافاصله پس از مواجهه با جوش، زگیل یا زخمی که در بدن پخش شده، به ویژه در اسکورتوم، به مراکز درمانی مراجعه نمایید.

تاثیرات روغن معدنی بر روی پوست